todolosnomes

silenzo

2006-09-11T08:56:00.000+02:00

este ano, a diferenza doutros, non o anunciei.
ese día o meu móbil (salvo honrosas e sorprendentes excepcións) foi só silenzo.

un máis

2006-09-08T14:06:00.000+02:00

arte

2006-09-05T19:41:00.001+02:00

vin isto. aínda tremo

xenética

2006-08-29T14:03:00.000+02:00

contándolle un día á madriña, do xeito máis inocente do que son capaz, as miñas evolucións e peripecias como nadadadora amateur nas piscinas do bairro do lado, ela veuno claramente. o xen competitivo, digo. coma se falasemos de chícharos, dixo que era un xen dominante do meu carácter. engadiu, con bo tino que “se nen na piscina non es quen de evitar o pique cos que nadan na rúa do lado, é que o do teu xen é cousa seria”
de non ser por ese xen, se cadra non remataba este mes de agosto como o remato: con menos sensación de vrao que nunca, baldada como poucas veces e cos miolos preto de estourar en máis dunha ocasión. pero despois do medio ano na ciutat, con hibernación profesional (ergo xenética) incluída, sei que se me dan a elixir entre telo ou non telo, escollo telo. e hipertrofiado se fai falta..
agora, iso si, durante catro ou cinco días, gardareino no caixón mentres tome viños co pisuergo e me deixe (por fin) perder entre as rúas de bilbao e os seus ocasionais habitantes rusos.

en construcción

2006-08-29T10:42:00.000+02:00

Andamos cada un de nós nunha historia nova: uns de mudanza, outros de mcgivers e en expectativa de destino, uns perdendo o sentido, outros cunha indecisión impropia destas alturas do ano e outras coas maletas a punto de pecharse.
só rompen a harmonía deconstruída do momento dúas persoas: o un porque andará outra vez coa pelotiña ás voltas o próximo inverno, o outro porque o seu cambio si que parece que vai en serio (claro que tamén o parecía o daqueles ...)

temor e tremor (lume VII)

2006-08-18T09:00:00.000+02:00

cando despois dunha catástrofe coma a que vimos de vivir, escoito ao conselleiro de turno falar da "capacidade de autorexeneración de...nosas rías, nosos montes, nosa paisaxe.....tremo. é o primeiro e inequívoco sinal de que mal empezamos.

se tiveramos nós a metade de capacidade de autorexeneración que se lle presupón á nosa natureza...

nós, que agora que agroman xunto coas mensaxes do solidarios e boa xente que somos, as promesas de cartos frescos é fáciles, non deberíamos esquecer que tamén (e seguramente sobre todo) somos isto. si, si, somos isto e así nos vai.(grazas dpaso)

queixumes dos pinos (lume VI)

2006-08-16T09:18:00.000+02:00

Mentres na ghalleira hai quen lle dá voltas á seseira para saber quen somos ou deixamos de ser (¿fillos de breogán?), para saber o nome que temos ou deixamos de ter (¿nazón de breogán?)[(coma se nos importase quen nos pariu e como nos chamamos)], no xornal que lin antonte acompañando o café con leite das 11.00, alguén con bastante tino, dicía que despois de computar o que ardera, deberamos ir pensando en cambiarlle a letra ao himno:...que din os rumorosos, nas costas ¿verdescentes?....

free and alone

2006-08-16T08:59:00.000+02:00

Con ángel gonzález e seis botellas de mahou baleiras por testemuña, lembro como lle dixen a s nunha daquelas noites (noites, por outra parte, tan lonxanas) que o prezo que había que pagar pola liberdade era a soidade, soidade que sempre agarda detrás dunha esquina e que aparece sen que ninguén a chame, chega con que sopre un pouco o vento. falando para ela, falaba para min. eu estaba na euforia estival que se me aparece os últimos anos con trazos inconfundibles: o sol, os primeiros días de praia, as primeiras cañas nas terrazas, as primeiras horas roubadas ao sono e, sobre todo xente nova e distinta que trae un telescopio co que cambiar a ollada sobre o meu (micro)mundo. Dicindo o que dicía estábame lembrando que había que ter forza dabondo para poder agarrarme cando o vento zoase tan forte que me puidese levar mar adentro.
O primeiro dos síntomas dese puto nordés foron as poucas ganas de ir á praia; o segundo foi non ser quen de disimular o mal humor nas poucas veces que nestes meses estiven cos meus amigos; o terceiro, a procura inconsciente pero intencionada de conversas superficiais ou en terceira persoa; o cuarto, non dar acougado de todo na casa de tine’s village; o quinto, os infinitos repasos pola axenda do móbil buscando non sei que...e así mil e un síntomas.
buscar as causas é como buscárllelas aos lumes destes días: poderei dar milleiros de respostas epidérmicas (exceso de choio, exceso de horas no castelo, agotamento físico ou do outro, podo dicir simplemente que xa tocaba, que é este vrao sen vacacións,...); as causas fondas quizais non as coñeza ou quizais, coñecéndoas, sexan demasiado impertinentes para este mes de agosto.
Con ángel gonzález e seis botellas de mahou baleiras por testemuña, lembro como lle dixen a s...

nunca máis (lume V)

2006-08-11T13:50:00.000+02:00

Contra o "terrorismo incendiario" reactívase a Plataforma Nunca Máis

"Lume Nunca Máis. Paremos o terrorismo incendiario. Por un cambio de rumbo nas políticas para os nosos montes". Con ese triple lema, a comisión xestora da Plataforma Nunca Máis anuncia a reactivación da plataforma cidadá e a convocatoria dunha manifestación en Santiago de Compostela para o domingo 20 de agosto ás 12h. Moitos dos integrantes do colectivo xa veñen participando nas concentracións que estes días tiveron lugar en varios puntos do país e agora traballan para a reactivación da rede de colaboración entre centos de asociacións de todo o país e fai un chamamento á sociedade galega a mobilizarse activamente contra o terrorismo incendiario.

ourense(lume IV)

2006-08-11T09:15:00.000+02:00

sen palabras.

edelmiro (lume III)

2006-08-10T19:03:00.000+02:00

A revolución agrícola en Galiza foi tardía, abrupta e inacabada.
Este foi o comezo dunha das mellores clases ás que tiven a sorte de asistir en toda a miña vida académica. a materia era Estrutura Económica de Galiza; o curso 3º de Economía; o profesor era el.
Durante máis de 10 anos falei e falei polos bares de humidtown do meu profesor dicindo que, si chegado o momento do cambio non contaban con el para opinar do agro do noso país, é que estaban todos tolos.
O cambio polo que tanto devecíamos chegou, e contaron con el.
Nas aulas, o mestre falábanos da situación dramática que se estaba producindo no agro; da brutal despoboación que tiña lugar segundo a segundo, das nefastas consecuencias do (mono)cultivo forestal, do abandono do monte... a súa análise era ordeada, profunda, seria, clarividente. facíanos pensar e rabuñaba e rabuñaba nas nosas cabezas –polo menos na miña- para que víramos a gravidade do problema, e tamén o difícil que podería ser dar marcha atrás. e daba solucións. solucións complexas -como os problemas-. solucións valentes.
cando os botamos, unha das maiores alegrías que levei co cambio (a outra xa a sabedes, i guess) foi saber que para intentar o desenvolvemento rural da ghalleira, el tería algo que dicir.
pasou un ano xa; agora as lapas dos lumes que nos queiman por dentro non nos deixan ver nada. teño a esperanza de que o escoitaron, teño a esperanza de que falou , teño a esperanza de que os efectos das medidas que adoptou veranse a medio/longo prazo, teño a esperanza de que a arañeira que pode chegar a ser a administración non puido con el. en fin, que aínda teño algunha esperanza.
Edelmiro: we need you.

preguntas e respostas (lume II)

2006-08-08T09:12:00.000+02:00

Nas últimas conversas que teño con cesare (moitas e longas) non aparece a persoa que sempre pon luz cando pensa en alto, que é quen de ter os ollos en moitos lados par eliminar as repostas doadas ás preguntas complexas. fágolle a pregunta totalmente desconcertada, cegada, indignada, cabreada, triste: ¿ quen lle prende lume ao monte?. cae unha botella de viño enteiriña nunha cea con menos gargalladas do habitual, aparecen a marquesa e barreiro rivas con máis preguntas e poucas respostas. escoitamolos: nada, non entendemos nada.

cesare non cre na teoría da conspiración pero non sabe moi ben por que; eu si que creo, pero tampouco sei a causa da miña fe

(e aínda por riba, meteogalicia ven con estas)

preguntas e respostas (lume I)

2006-08-08T08:57:00.000+02:00

Onte, mentras ceo con cesare na de arghallante máximo, entra esta sms no meu nokia: Din que galiza arde e ¿ onde están os de NUNCA MÁIS?

remítemo a filla pequena do alcalde do meu pobo.

nen as lapas que nos fan cinza por dentro estes días, poden coa súa xenreira.

á pregunta: buscanse respostas.

bascuas

2006-07-14T09:10:00.000+02:00

eu xa o sabía antes de subir ao coche. o mellor de ir a bascuas eras ti.

curso 2006-2007

2006-07-12T19:23:00.000+02:00

teño tantas ganas de bloguear coma de viver. o que non teño é vagar.

sempre pensei que o máis duro do curso era o final e agora con 30 anos e pico comprobo que é o comezo.

pero tamén hai boas novas: el xa está aquí. ela seguirá estando cada día mellor.

1 ano

2006-06-28T08:50:00.000+02:00

xusto a noite en que aparecen españois debaixo das pedras, en que a praza de colón está en silenzo (por fin, joder), en que cesare pinta a súa cara cunha bandeira galega e outra francesa (allez les bleus) .xusto esta noite é a noite do aniversario.

los heraldos negros

2006-06-23T09:59:00.000+02:00

Hay golpes en la vida, tan fuertes... Yo no sé
Golpes como del odio de Dios; como si ante ellos,
la resaca de todo lo sufrido
se empozara en el alma... Yo no sé

Son pocos; pero son... Abren zanjas oscuras
en el rostro más fiero y en el lomo más fuerte.
Serán tal vez los potros de bárbaros atilas;
o los heraldos negros que nos manda la muerte.

Son las caídas hondas de los Cristos del alma,
de alguna fe adorable que el Destino blasfema.
Esos golpes sangrientos son las crepitaciones
de algún pan que en la puerta del horno se nos quema.

Y el hombre... Pobre... pobre Vuelve los ojos,como
cuando por sobre el hombro nos llama una palmada;
vuelve los ojos locos, y todo lo vivido
se empoza, como un charco de culpa, en la mirada.

Hay golpes en la vida, tan fuertes ... Yo no sé

resistencia

2006-06-23T08:59:00.000+02:00

mentres uns andan por alá e outras por aló, en humidtown resistimos uns cantos tentando levantar o país e loitar contra estas hordas de guiris que amenazan con deixarnos sen sitio nas nosas terrazas preferidas. no medio dun tornado laboral que parece rematará a semana que ven o repouso aparece nas vellas aficións de sempre: o fútbol (como case sempre discrepo de cesare que como adiviño non ten prezo), os libros. a ruleta non dá decidido se na noite de san xoán xogarei a negro ou vermello, pero pouco importarán hoxe as cores e as formas. mañá, cando nos ergamos, o mundo será un caleidoscopio.

¿en qué momento se jodió el perú?

2006-06-19T08:51:00.000+02:00

por riba das súas infinitas mezquindades persoais, das inmensas discrepancias ideolóxicas e do desprezo que me merecen as súas pedras de toque, sempre defendín (e sabeo ben o pequeno saltamontes) que a obra de vargasllosa era superior á de gabo. lembro como me caeron as bágoas ao ler as tres primeiras páxinas de cen anos de soidade (e as tres seguintes, e as outras tres máis); lembro como lin a crónica da morte anunciada sen respirar e lembro como busquei parecidos razonabeis nos síntomas do amor colérico de florentino ariza. despois disto, que é inmenso, nos seus libros só atopei silenzo.

subindo as montañas de prexuízos que tiña na adolescencia (que eran moitas e moi importantes) collín as historias de mayta que me deixara meu avó e na miña imaxinación (tamén adolescente) fíxenas miñas; utilizando como pretexto o peixe na auga que vin nadando a través da ventá dun R11 lanceille o primeiro anzó a fly-fishing e empecei a entender algo da miña vida e, ao tempo, daquel xapo sinistro; nunha habitación de prestado do esteiro da vila acompañei o meu insomnio con xefes e cachorros que nin eran tan xefes nin tan cachorros; lin con máis pena que gloria aquel libro da sonrisa vertical, pasei unha primavera en ciudad-ajo, tumbada no botánico e na praza do reina sofía coa tía julia (tamén estaban aqueles fermosos e malditos pero agora isto non ven a conto); pero por riba de todo, hai unha frase que non hai mes que non se me veña á cabeza, que non me traia ao país que vivo, que non me leve a coller o libro, a buscala, a atopala: ¿En qué momento se jodió el Perú?, pregúntase Zavalita unha e outra vez durante as 736 páxinas da novela. un comezo demoledor. pasan páxinas e nas respostas, non só se fodeu o perú, tamén se fodeu zavalita, foderonse os soños, fodeuse o amor, fodéronse as solucións e, o peor de todo, foderónse as esperanzas.

varios libros despois volto a vargasllosa e ás travesuras dunha nena mala e con cada páxina que paso, con cada páxina fácil, evidente, obvia, predecible e superflua fágome a pregunta: ¿en que momento se jodió vargasllosa? se cadra foi coa lituma nos andes, ao mellor cos cadernos de don rigoberto, ao mellor coa súa propia podremia moral, se cadra foi o nobel que non lle chega. non sei cando. non sei por que, pero sen nada novo que contar, como vería a calquer outro escritor, hoxe vexo a este ghicho francamente fodido.

trópico

2006-06-13T08:52:00.000+02:00

anda henry miller facendo das súas polos cuartos da casa, anda ferrater convidándome a gintonics, anda javier ruibal metendo cádiz polas fiestras, andan a cervexa e a nicotina empapando as miñas cañerías, anda a ilusión do mellor brasil da historia flotando polos aires, andan os proxectos de vacacións sen coller xeito definitivo, anda a miña veciña favorita espremendo laranxas e limóns de domingos pola tarde, anda fly-fishing (again and again), anda o corazón que non se atopa ou non se quere atopar, anda a falta de sono, anda o exceso de vida, andan os tobogáns no estado de ánimo. caen chuzos de punta. pero é vrao.

noxo

2006-06-12T08:44:00.000+02:00

despois da tormenta ven a calma. calma que chega de repente, como se vai. calma que chega a pesares de que unha das frases desta fin de semana foi: me das asco.

pregunta

2006-06-08T08:26:00.000+02:00

¿unha postea cando está viva, ou está viva cando postea?

digo

2006-06-07T17:08:00.000+02:00

Despois de bastante tempo quedo con cesare pra xantar no de sempre. a súa mente aberta, ve aperturas onde non as hai (polo menos de momento: dicía aquel que a longo prazo todos estamos mortos, así que dificilmente sei o que me pode pasar). aclárolle que cando falo do que falei non estou dicindo que teña bolboretas no estómago, nin que trema, nin que perda a fame. Non falo de amor, polo menos non dese amor; falo dun xermolo de amizade. e sei que a poesía está para a prosa assim como o amor está para a amizade. e quem há de negar que esta lhe é superior.

que pasa?

2006-06-06T19:09:00.000+02:00

Pasa ás veces, que sen buscalo atopas unha alma xemelga. pasa que aparece algúen-home ou muller-que sen saber como, dálle corda ao reloxio do teu mundo. pasa que te ves, pasa que te ven. pasa que será futuro, pasa que é presente, pasa que foi pasado.

aquel martes laborable entrou unha mensaxe no meu nokia con dúas palabras definitivas: e agora?. foi o paso previo ás cañas e ás risas compartidas con s, primeiro nun bar, logo noutro, e logo noutro máis. pasa que parece que nos parecemos, e pasa que se resulta ser certo (e todo apunta a que si), e explosionamos e implosionamos tan a lo bestia, é demasiado difícil saber que será de nós dentro dun ano, dun mes, dun segundo: agora.
pasa que non se sabe que pode pasar cando os coches das montaña rusa da vida non viaxen acompasados. pero tamén pasa que agora, estamos nisto que estamos estando, e mentres lle mido as costelas ao futuro, podo dicir que hai noites que son nós cósmicos de mudanza. é que aquela do martes foi unha delas.

neighbours

2006-06-06T18:49:00.000+02:00

A vida é tan flipante,
pero tan,
tan, flipante,
que,
cando non o esperas,
no cruce de camiños que é o meu bairro,
aparece xente coma
ela.

a verdade

2006-05-05T22:48:00.000+02:00

a verdade , despois de ler estas cousas, creo que debo deixar este conto. e darlle o espazo que libro ao talento doutros.(bueno, se cadra volto o día 17 de maio).

adicado

2006-04-21T12:46:00.000+02:00

ao final a nova terrible foi só unha mala nova.

a mala nova quedou nun susto.

o susto logo será un recordo.

never end.

2006-04-20T08:56:00.000+02:00

que non remate nunca.

ás veces a vida é só fútbol.

tempos modernos

2006-04-20T08:42:00.000+02:00

onte, despois de moito tempo, (un ano?) traballo falando e falo traballando con acalycanto. durante máis dunha hora. pasa que ao mellor estoulle dando unha importancia xigantesca a algo que non a ten, pero en ningún momento me fai notar que é así; todo o contrario, parece que coincide conmigo en que o urxente pode ser inimigo do importante. o prezo de todo isto é sair do choio pasadas as nove da noite pero teño a cabeza máis sentada, as costas máis anchas e o corazón máis ledo. traballar a gusto é , por riba de todo, o factor máis importante da miña produtividade laboral.

agora

2006-04-17T14:44:00.000+02:00

Despois de dous meses por aquí, unha breve visita a greenland coa madrinha e delarosa (por certo, rexión ultranacionalista, polo que ouvín a batalla de covadonga está moi presente), un par de quilos máis dos que trouxen da ciutat , un descoloque profesional, no mellor dos casos, por novata, unha visita ás terras do eume, outra á recente filla duns amigos de little-xibraltar, unha chamada non contestada e un concerto non visto de t.p.h.b.d.(n.m), unha mudanza, unha bicicleta nova (grazas pandas), un paseo polo berce mesmo de sicilia (onde todo ten un prezo), un amago amargo de primavera e un novo libro de deus, creo agora que estou en condicións de voltar por aquí para que non me borren definitivamente no blogomillo e poida dicir que, polo menos, durei un ano.

aviso

2006-02-22T19:10:00.000+01:00

sigo viva. de feito, sigo máis viva que nunca.pero agora traballo por e para vos. e traballo moito. espero dentro de nada, facelo ben. porque me importa este país.

grazas

2006-02-15T19:18:00.000+01:00

pisuergos, btt, allariz, galeuzcos (sorry, nois), feiraco II, papparazzos, mariona: grazas pola compaña, polos consellos, polas risas, polos cariños, polos calçots e o trivial, e o ron e o guïske, por aturarme e, sobre todo, por ser capaces de que non me viñera abaixo cando estiven a piques de tirar a toalla. that's one from the heart.

6

2006-02-15T11:37:00.000+01:00

foron xusto 6 meses.
volto a casa.

???

2006-02-13T19:29:00.000+01:00

¿onde tomarei as cañas o sábado que ven?

con dios!

2006-02-10T10:03:00.000+01:00

é tempo de caricaturas

comandante

2006-02-08T18:22:00.000+01:00

collo na bibilioteca da ciutat comandante de oliver stone, un documental-entrevista a fidel castro, do que se nos advirte que non foi necesario introducir ningun corte censor. como sempre que sae o tema cuba, véxome obligada a matizar as opinións para que uns non me chamen castrista (non, non o son) e outros gusana (non, non son). o director faille preguntas incansablemente ao comandante, que, tamén incansablemente, responde. o que vexo despois de 100 minutos é a un home vello, canso, orgulloso dos méritos da súa revolución (non serei eu quen llos discuta), que me dá a opotunidade de coñecer outro punto de vista sobre a morte do che, sobre a guerra de vietnam, sobre a propia revolución. pero por riba de todo vexo a un dirixente arcaico, alleo ao mundo, que fala do proceso de elaboración dos seus discursos, un home doutro tempo, doutro século, lento, retórico e que non contesta o que non quere contestar.

hai unha anécdota a conta dunhas zapatillas deportivas: o comandande calza unhas nike. alguén lle di que pertencen a unha multinacional norteamericana. fidel descoñece que nike exista, como tamén descoñece o que un membro do equipo de oliver stone lle di, que está denunciada pola explotación infantil masiva no sudeste asiático. ante iso fidel responde: ah! entón non crea traballo en norteamérica. ata parece que despois leva con máis orgullo as súas air.

(lars por se non me cre: isto está nos extras)

formigas

2006-02-08T12:32:00.000+01:00

despois dun fin de semana gastronómico no que probei os calçots que tanto lle gustaban a meu avó, bebín licor de plátano a fartar e, por agotamento de tódolos xogadores (incluída eu) asinei táboas ao trivial, a ciutat amanece hoxe con luz de primavera e temperatura de inverno. o día é o tal: toca cadaqués.
conduzo o máis a modo que podo polo cap de creus e, polas fiestras do forito entran oliveiras de formas imposibeis, a serenidade do mar mediterraéneo e o inverno branco dos pirineos. cando chego a cadaqués inevitablemente lembro a vila. paseo e sento nun banco ao sol, protexida da tramontana que sopra, e mirando o mar, con axuda de philip roth deixo pasar o tempo.
cando o vento empeza a poñerse serio vou para o coche. poño the heart of saturday night de mr.tomwaits. cos primeiros acordes noto o formigueo de vrao por debaixo da lá do meu xersei azul.

mahoma

2006-02-07T18:13:00.001+01:00

farta de oir as opinións oh!ccidentais co tema de mahoma, que se a liberdade de expresión, que se os musulmáns non teñen sentido do humor que se sons uns fanáticos, que se iso aquí é impensable porque cada un pode dicir o que lle pete, que se patatín, que se patatán. farta de todo iso, reto a calquer xornal oh!ccidental que tanto defende estes días esa liberdade, a que saque en portada, por exemplo, unha caricatura do representante de deus na terra botando un polvo con outro home, como denuncia pola represión histórica e actual da igrexa para cos homosexuais. e ogallá me equivoque y la vean mis ojos

tricornios (2ªparte)

2006-02-06T19:26:00.000+01:00

co mesmo gc do outro día segue a conversa e, con ese toque condescendente que me fai ferver as tripas dime :

-eh! que yo tengo amigos gays, sólo que..., bueno...., ya saben que a mi su rollo...., que en fin.....

-traquilo hombre !- dígolle eu- tampoco será obligatorio que te acuestes con ellos.

-el: joder, tu mira que eres de pueblo......

en fin. a bos de entendedores sobran palabras, non? só espero que un día tropece con este blog, apto para paletos.

tricornios

2006-02-04T13:04:00.000+01:00

atópome no supermercado cun gc que dá conta da entrada de frikilandia durante a semana; tras un minuto de conversa dou cunha boa escusa para fuxir; dígolle que teño présa, que vou ler o xornal pra saber das estreas do cinema. o efecto é o contrario ao buscado, o gc comeza a interesarse polo tema. a conversa ven sendo a seguinte:

gc: ¿has visto munich?.

eu: si.

gc: ¿te ha gustado?.

eu: bueno, pues regular; la verdad es que spielberg no me entusiasma; además la víspera había visto la de los vaqueros, que me encantó, y claro, ya sabes....

gc: ¿cual?, ¿la de los vaqueros? ni idea.

eu: si, hombre, brokeback mountain, la de los vaqueros gays. está nominada para un montón de oscars. ¿no te suena?

gc: algo si, pero no voy a esa peli ni de coña. a mi es que ese género no me va.

e eu, ilusa de min, pensando que falaba do western.

e logo dirán que son prexuizos....hayquejoderse!

galegos

2006-02-03T15:57:00.000+01:00

certas ou non, o libro de o'rivas que estou lendo regálame perlas coma estas que fan que esmendrelle cando paso as páxinas e, a un tempo, camiño polas rúas da ciutat:

1.historia: conversa sobre a orixe dunha ponte nun bar calquera dunha vila calquera de sicilia: a metade da ponte é ghoda e a outra metade visighoda, di un. alquén acláralle que a ponte fixoa a deputación provincial. unha vez convencido o home sentecia: caghar, cagheina pero manteño a caghada.

2.emigación (1): teño os dous fillos fóra pero un anda por aquí cerca, está en bos aires. o outro non; o outro está lonxe, nun sitio ben raro, frankfurt ou algo así.

3. emigración (2): entrevista a un emigrante.¿está vostede orgulloso de ser galego?.estou moi orgulloso de ser galego porque galego,galego, pode selo calquera.

por certo fala o'rivas dunha páxina creada por fillos/-as e netos/-as de emigrantes: www fillos.org.

quizais

2006-01-25T19:18:00.000+01:00

así que, por causa da falta de mesa, pc, bolígrafos, libreta e demáis material [inventariable (capítulo 6) e non inventariable (capítulo 2)], é fácil que postee agora menos que antes. pero, claro, pode haber factor sorpresa e, nunha semana, quizais teña unha mesa, un pc.....

to be continued...

volta a comezar

2006-01-25T19:11:00.000+01:00

posteo dende un ordenador da bibiloteca pública da ciutat porque non me queda outra. na última volta de torca, en frikilandia, mándanme a un novo posto, no que por non ter, non teño mesa. coma nas orixes. pero xa llelo advertín: non van poder conmigo. dientes, dientes, que es lo que les jode.

perder a virxinidade IV

2006-01-20T09:11:00.000+01:00

o que acabo de oir sobre a súa proposta de reforma do IRPF, non me gustou nada, nadiña; así que o mesmo non perdo a virxinidade. en todo caso, sempre fun unha gran defensora do onanismo existencial.

paco´s life

2006-01-19T10:37:00.000+01:00

prescindan se queren do resto deste blo coñazo, pero non se perdan isto, plis.

telepatía

2006-01-19T08:51:00.000+01:00

onte, dez minutos despois de sair dunha librería da ciutat de mercar este libro, recibo unha sms de ute lemper que dende 1179 km de distancia (dirección noroeste) pregúntame: ¿liches kaddish polo fillo non nacido do teu autor, premio nobel, húngaro ? É moi bo pero hai que lelo sen respirar.

comprobo que ter aberto os ollos no mesmo sitio provoca afortunadas telepatías (aparte de marcar os camiños).

sexo, sexo e sexo (2ª parte)

2006-01-18T10:25:00.000+01:00

es que estoy muuuuy malita....

perder a virxinidade III

2006-01-18T09:04:00.000+01:00

e fareino. perdereina. sabendo que será unha mestura de dor e pracer; sabendo que é un feito irreversible e que hai quen dirá que me boto ao monte; e sabendo, tamén, que superada a tensión?, expectativa?ansiedade?ganas? inseguridade? será coser e cantar.

he dicho.

perder a virxinidade II

2006-01-17T13:53:00.000+01:00

o sábado á noite en lavapiés, ante o silenzo (¿cómplice?) de cesare, barataria e máis eu concordamos en que se presentan á poderosa dama, á dama de terciopelo, de candidata, estamos dispostos a perder a nosa virxinidade política aló por marzo de 2008, e por primeira vez nas nosas vidas votalos.

perder a virxinidade I

2006-01-17T13:01:00.000+01:00

ten moitas máis características ca estas, e cada quen o contou, conta ou contará según lle fora no asunto. pero a grandes rasgos, e por dicir algo da rotura do hime digo:

i-é un momento no que se produce unha sorprendente mestura de pracer e dor (aínda que a min de dor nada de nada. ¿premonitorio?).

ii- é un feito irreversible: unha vez roto, así queda para sempre.

iii-superada a tensión?,expectativa?, ansiedade?, ganas?, inseguridade? o demáis é coser e cantar, ou sexa, botarse ao monte. (cada un/unha co talento e dedicación que pode ou quere )

(re)cambio

2006-01-16T10:03:00.000+01:00

que mellor momento ca este para esquecer definitivamente ao tiranosaurio rex. por favor céntrense no presente, que ao pasado xa lle demos unha patada no cu o inesquecible 27 de xuño. agora toca pensar en hoxe e máis en mañá. e ollo: este tío é moi bo. (por certo, o primeiro que está facendo é distanciarse de don vito). tomen nota e a por eles, poderán contar con nós.

more than this

2006-01-14T00:10:00.000+01:00

entro nun café de bairro, nun bairro céntrico en ciudad-ajo. en 10 minutos o grupo que está ao meu carón (3 homes e unha muller de mediana idade que comparten vermús e cañas) repiten 10 veces a palabra españa,11 veces catalanes, e 7 hijos de puta.
dios mío, como está españa!.
menos mal que ciudad-ajo é moito máis ca isto (aínda que tamén).

memoria

2006-01-11T11:19:00.000+01:00

como sempre sucede cada vez que visito unha cidade que ten metro, a menos dun día para chegar a ciudad-ajo lembro como na gare de montparnasse fly-fishing colleu agarimosamente a miña mao para recorrer todo aquel labirinto de cores e ensinarme como funcionaba. e isto é só unha mostra das cousas que me aprendeu, e que, coma outras, é imposible esquecer.

yo me bajo en atocha

2006-01-10T12:54:00.000+01:00

he llorado en venecia

me he perdido en manhattan,

he crecido en la habana, he sido un(a) paria en parís,

méxico me atormenta, buenos aires me mata,

pero siempre hay un tren

que desemboca en madrid.

se me dera por seguir os pasos da canción de sabina, na próxima viaxe debería ir ao único sitio que teño pendente.

alguén que se apunte?

esperpento

2006-01-10T10:16:00.000+01:00

o sábado, mentres agardaba por un tren que me levaría a verona, púxenme a ler ao sol da estación de santa lucía o libro do escritor húngaro que me agasallou cesare polo nadal. concentrada como estaba, xa que se achegaba o final, notei como a medio metro da miña cara había dous seres esperpénticos en pleno ataque de risa; levantei os ollos da bandeira inglesa e o que dixeron, en perfecta polifonía e entre gargalladas atronadoras foi "somos húngaras, somos húngaras, somos húngaras, te gusta???". agarráronse unha á outra do brazo e, tal como apareceron, desapareceron entre os andéns. si, gústame; polo menos tanto como ver en xaneiro e fóra de tempada, dúas claras mostras do lyncheano e sinistro que pode chegar a ser o antroido de venecia.

pasei a última páxina, metinme no tren, e entre a neve cheguei a verona.

reconciliación

2006-01-09T12:06:00.000+01:00

dicía aquel que parís o reconciliaba coa humanidade.

poucas cousas me reconcilian tanto coa vida como ter boas vistas dende a cama ao espertar. vistas coma as que tiña nestes últimos 4 días tan pronto despegaba as pestanas.

existe?

2006-01-09T11:07:00.001+01:00

será porque no inverno, entre puchos, manoplas e bufandas a turba de invasores pasa máis desapercibida que con chanclas e gafas de sol.

será porque a maior parte dos visitantes eran italianos (facilmente recoñecibles: son os únicos que berran máis ca nós).

será porque o da decadencia é algo máis ca unha novela de thomas mann.

será porque non deixou de sorprenderme que a xente monte, co aire de solemnidade que require a empresa, ademáis de no vaporetti, nas góndolas pra ir traballar.

será porque dende as rúas vin vida de verdade dentro dos pazos....

non sei moi ben a que se debe, pero o certo é que a irrelidade de venecia é real. os meus prexuizos de que ía ver un parque temático do turismo caeron polo chan: centos, miles de personaxes do século XIX pasean polos canais con abrigos e sombreiros de pel e levan os cans (?) amarrados con cadeas douradas e vestidos barrocos; enchen as igrexas prégandolle aos seus deuses cos xeonllos ben chantados e as maos abertas ao ceo; visitan cafeterías onde a calor chega de estufas eléctricas colocadas no medio e medio e sobre todo, pasan indiferentes entre nós, persoas deste século XXI que pasmamos e voltamos a pasmar ante a incrible piazza de san marco, o incrible azul do adriático, santa maría de la salute, canais grandes e pequenos e os inocentes mortos inmortalizados por tintoretto.

venecia existe? debe existir, teño algunha proba diso, ademáis daquel concerto. (...se puidera darlle atrás ao reloxio...)

viaxar

2006-01-03T18:43:00.000+01:00

comecei o 2006 cunha viaxe infinita que me trouxo á ciutat acompañada por oh!vaia! e unha dor de gorxa que me impedíu falar en todo o camiño. agora, coa catarreira medio curada e a poucas horas de ver por primeria vez unha góndola e un gondoleiro, fago unha reserva aproveitando unhas tesoiras que vin no xornal. destino: ciudad-ajo na finde que cae no medio de xaneiro. ao mesmo tempo intento amortizar, anque sexa unha amortización de mínimos, os cartos que metín este ano na universidade, pero cústame o meu adicarlle tanto tempo a carloslasarte. agora teño cabeza con fantasías traídas de libros de viaxes, xenialidades do teatro, novelas e películas decadentes, comentarios da xente que xa estivo en venecia, xelados de avelá e chicolate e traballos da miña imaxinación, que de limitada que é, non é quen de ver rúas de auga. frotarei ben os ollos cando as teña diante para poder soñar con elas despois de velas e así poder contar contos desas maravillas como, ata agora, me contaron a min.

destino

2005-12-31T00:53:00.002+01:00

atoparme con acalycanto para min foi como atopar a algúen que trae o pan debaixo do brazo. despois da gran putada da fatídica oposición o destino púxome diante ao mellor mestre dentre os mellores; agora, ademáis dun futuro ilusionante trae xente que me abre camiños novos en humidtown, xusto cando eu pensaba que xa os coñecía todos. o venres pasado, cando acalycanto se retira escangallado para casa, nebraska, ute lemper e máis eu compartimos, entre as risas e os recordos, cervexas e ronconcocacola no de sempre. nebraska trae ao presente un pasado (non moi) glorioso; fala de san antón, de curvas nas estradas e de bares ilegais; ute lemper lembra percebadas históricas, bares políglotas e alemáns autárquicos; a miña cabeza vai a toda hostia xuntando ás súas palabras luns de antroido, suspensos en matématicas, corazóns rotos e moita música. pero por riba de todo lembra a clandestinidade daquela serra e o frío que ía na praia aquel 7 de decembro.

macuto

2005-12-31T00:53:00.001+01:00

poucas cousas mellores que rematar as vacacións metendo no macuto que levo á ciutat as novas versións de hoover alpina, mamápanda e elbulli, aos amigos de sempre (e coma sempre), a amigos recentes, a venecia e ao futuro (anque leve exame incluído).

2006

2005-12-31T00:53:00.000+01:00

asinaba por ter un 2006 coma o 2005. para os que asinen o mesmo, o contrario ou algo que non teña nada que ver: feliz ano novo.

lugoslavia

2005-12-14T23:49:00.000+01:00

despois de maldurmir por culpa dun alioli pelexón que ceei na outra casa, érgome e, co ollo aínda medio pechado, collo o coche pra ir con mamápanda a lugoslavia e ver aos avós e a rennes. rennes está empezando a comprobar o que significa unha oposición, os cumes que sobes e as costas que baixas nunhas poucas horas; ao lume da cociña e acompañados como mandan os cánones lugoslavos( viño pelexón, nabizas tenras e lacón-glorioso-) falamos da paciencia e da constancia que require esa empresa; rimos moito a conta de partidas de brisca que acaban en pelexas e de vodas en caciquelandia que farían as delicias do almódovar máis esperpéntico. nun arranque de sentidiño a avoa dinos a rennes e a min que nos miremos, que si nos cremos nós moita cousa, que quen nos dera voda coma aquela e non quedar pra vestir santos. invocamos a santa rita, a santa lucía, a san bieito e san antón e entre roscas de anís,lembranzas a rosalía por parte de meu avó e café, dan as catro e media da tarde. cun frío que nindios paseamos polos campos de inverno e merco víveres para hoover alpina: pan do de verdade, nabizas, chourizos e unha caixa de patacas (da casa, of course). é vespera da matanza e na casa non che está para lerias así que toca voltar cedo. de camiño a humidtown boto as contas do emigrante: esta dose de enxebrismo, cantos meses de morriña tapará?

2005-12-10T20:12:00.000+01:00

corvos, fábricas de chicolate, mencía, claras de cervexa, forest, garum, máis mencía, rioxa, viña meín, salada de gulas, arghallante máximo, carrilleriras de becerra, brochetas de peixe, mousse de queixo (excelente), licorcafé (do bo e do malo), augardente tostada, bershka e pull&bear, viño dóce e seco, cintos presuntamente insuficientes, mosqueos, sms, ronconcocacola, reconciliacións, vasos rotos, camellos, radiogalega, xuntadegalicia, inversións en cultura pendentes de amortización, promesas de visitas, posibilidades de regreso, ilusións rotas, ilusións que nacen, decepcións persoais (vellas e novas), bicos, leccións sexuais pendentes de exame (quid pro quo), mañáns espectaculares, resacas descomunais, bombíns, rodas desinfladas e axiña infladas, baca, bicis, lola, grupos do mundial, españa!, polígono do ceao, orro, pontenafonso, tinesvillage, rates, cruceiro de roo e volta a contar do revés, suor, calor e frío, moito frío, venecia en xaneiro, humidtown. venres, sábado:cesare

despegando

2005-12-09T11:21:00.000+01:00

levo seis días alonxada de frikilandia, e a terra por medio que lle puxen aos monsters comeza a facer os seus efectos.a recuperación sen embargo é lenta. as feridas son máis profundas do que imaxinei, tal e como intuín o día que comecei as vacación: a tristeza e o baleiro, cando que se supón que debía ser un dos días máis eufóricos do ano, foron inmensos. ás veces de noite e, entre soños, aparéceseme algún dos monsters e os soños vóltanse pesadelos.pero non desepero, poño todo da miña parte, pido as axudas que creo que preciso e entro na pista de despegue.

inferno

2005-12-02T13:52:00.000+01:00

apenas quedan 40 minutos no inferno.

voltarei

2005-11-30T14:29:00.000+01:00

estou sumida nun estado de bloqueo absoluto. abro as tripas e non me dá saído nada que contar, nada que lle poida resultar entretido, interesante, cómico ou patético a ninguén. a semana horribilis e algunha pilula deixaron profundas pegadas no meu estado de ánimo e aínda non recuperei de todo; polo medio foron chegando chamadas dos amigos, mails agarimosos e ilusións de futuro. axudan, claro; e o que resta supoño que será cousa miña. penso nas vacacións, póñome mans á obra e prometo voltar aquí.

o choio VIII

2005-11-23T13:25:00.000+01:00

cando as cousas teñen un nome, non vexo porque teño que enganarme chamándolle por outro.

o choio VII

2005-11-23T09:45:00.000+01:00

aí atrás esquecera unha máxima que me conviña ter moi presente: aínda que as cousas vaian mal, sempre poden ir a peor, sobre todo se te ves rodeada de xente que non ten clara a diferencia entre súbdito e cidadán. 216 anos despois.

bernabéu

2005-11-21T14:35:00.000+01:00

por
favor,
non
se
cansen
de
aplaudir.
0-3.

problema

2005-11-21T13:51:00.000+01:00

que os hooligans estean atacando ao presidente do goberno como están, que utilicen o estatut como o están facendo, que entren nun xogo perigoso de enfrontamento territorial, que acusen permanentemente a zapatero de alta traizón, irresponsable, matrix....todo isto era previsible; ao fin e ao cabo o gran referente da "nosa dereita" non é un de gaulle, un adenauer ou un churchill; non, é un tal francisco franco (alguén se pode imaxinar que en alemaña existise unha fundación hitleriana sostida con fondos publicos?, por que o proceso de desnazificación que tivo lugar en alemaña despois da SGM é incuestionable e moi pouca xente parece preguntarse por que aquí é perfectamente prescindible?)

que a cope estea incendiando todo o que pode, mezclando constantemente asuntos económicos, con asuntos territoriais e políticos, que envolva todas as súas palabras coa bandeira rojigualda e que reparta hostias co cruzifixo como arma arroxadiza; nada disto, desgraciadamente é sorprendente.

os problemas do goberno do estado non son eses, ou polo menos non só. o problema é que frente a este ataque está só, desasistido, abandonado por articulistas e opinadores públicos; o problema é que xente nas antípodas do pp usan o contra o estatut a mesma virulencia que o propio pp; por aí é feble o goberno, non polo lado dos federicos e dos zaplanas.

o psoe está pagando erros doutros anos, xa non penso só en ibarras e bonos, non: o anticatalanismo, o antiestatutismo que se palpa é froito dun prexuizo ideolóxico, dunha idea predeterminada de españa, dunha idea definida nunha artigo fundamental dun texto constitucional escrito cunha presión ten indefendible como indiscutible .como se pode ter por inmutable unha constitución feita co medo coa que se fixo a de 1978 ?). e, sen embargo, o psoe , cando puido, non quixo ou non soubo reencamiñar , nin sequera matizar esta idea...ata que necesitou a pujol. aguantaron a LOAPA ata o final, presentaron a redondo terreros; FG definiu a un ministro de franco como " o home ao que lle cabe o estado na cabeza" e mandóunolo a nós, azuzaron ao foro de ermua e abrazaron a savater , asinaron co pp todo canto pacto antiterrorista había, votaron a lei de partidos.....

agora parece que queren virar o rumbo, pero teñen que ir soltando lastre e os pelouros cos que carga son moi grandes. ogallá poidan.

i wonder

2005-11-18T11:16:00.000+01:00

agora pregúntome se como viña sendo habitual nos últimos tempos, pasaremos xuntas o fin de ano. (isto si que é arriscar a imaxe).

vrao II

2005-11-18T10:21:00.000+01:00

Por de fronte, a enseada baleeiros co seu areal bravo e azulísimo, máis á esquerda o sonoroso cabo de corrubedo, e despois a badía toda coas dunas e o arco de praia rematando nos cons e farallóns de aguiño. mesmo ao pé, cara o norte, estaba a praia do espiñeirido, e despois a de basoñas, por diante da lagoa de muro e da de xuño. despois a praia de río sieira e a das furnas. posto xa nesa liña do norte, erguendo a vista,a cinguida ría de muros con montelouro na estrema a una lado e barbanza da curota e do iroite lonxe, ao outro. amei aquela terra toda coma se fose a primeira miña.

pegadas

2005-11-16T10:05:00.000+01:00

aínda non entendo moi ben por que el nunca pasa por aquí.

ou por que pasa sen deixar pegadas.

co fácil que lle resultaría deixalas.

e co que acompañan.

e co que duran.

arañeiras

2005-11-15T15:02:00.000+01:00

mentres en humidtown arghallante máximo vai tecendo arañeiras que dun ou doutro xeito me poden influir, eu permanezo na ciutat (medio) allea a estas o.m.d. o sábado vou cos pisuergos a un concerto que hai nun concello pegado a ciutat onde a porcentaxe de poboación inmigrante seica anda polo 40 %. o que se respira na sá é incríble e só imaxinar o que poden estar sentindo os que bailan ao meu carón ponme a pel de galiña; hai familias enterias que ao tempo que repiten as cancións parece que emprenden unha viaxe soñada. a medida que pasan os minutos a calor que hai alí medra e os sorrisos e olladas que vexo quedan na memoria para sempre. chamo a wozzeck para que comparta conmigo parte da emoción e a a-cal-y-canto regálolle unha das súas cancións favoritas grazas ao meu nokia. lembro que cando aínda moceaba con lars este músico veu a humidtown e eu desistira de acompañalo porque a miña tristura pedíame bulir dun lado pra outro e non rabuñar moito nos sentimentos. catro anos despois, a 1193 km de distancia, sen tristura pero con lars, tópome con el no mellor lugar posible.

artigo 36

2005-11-15T09:40:00.000+01:00

conta cesare unha anécdota que lle ven de pasar na aeat. a historia é tan repetida que dá boa conta do que significa o bilingüismo harmónico.

hai xa uns cantos anos, cando fixen a miña primeira declaración do IRPF, pedinlle á funcionara que me atendeu que me dera os impresos en galego. ela miroume de xeito condescendente e soltoume nun ton indescriptible e en perfecto castelán "no, mira, te estás confundiendo. la aeat pertenece a la administración del estado y el idioma de dicha administración es el castellano..." . falaba e falaba citándome a lei de normalización lingüística e a omnipresente constitución española. eu vina vir e deixeina deleitarse no seu propio discurso; cando rematou e, ao mesmo tempo que me entregaba os impresos en castelán, xa que a lei estaba da súa parte, saquei o monstro que hai en min e a miña memoria de opositora e chanteillo, palabra por palabra, con puntos e comas e coas pausas precisas. para que vira ben claro que non só me sabía, coma ela, a lei de normalización lingüística e a constitución senón tamén a lei de réxime xurídico e do procedemento administrativo común e, sobre todo, que tiña clarísimo o artigo 6.1 do código civil que a ela non lle viña mal ter presente. a lei estaba da miña parte e eu quería os meus impresos en galego.

xenio

2005-11-11T11:40:00.000+01:00

ás veces, como lle ocorre a moitos xenios, despístase e despístanos, pero con el hai unha garantía: sempre volve. dende o primeiro fotograma, anúnciasenos que match point será unha das grandes. do que se podería facer unha historia máis, allen fai unha (outra) obra maestra, unha maquiávelica obra maestra. e iso que -mesmo sabendo que está aí- costa velo detrás desta película, costa crer que algúen poda reinventarse deste xeito. dá igual que sexa londres ou nova york, que actúe ou con non o faga, que me faga rir ou que me conxele no asento, que sexa comedia ou traxedia; woody allen fai cousas así. cun guión xenial, unhas actuacións memorabeis e unha dirección precisa e portentosa, durante dúas horas woody allen fainos bucear por todos os recovecos da alma, do amor, da paixón e dos escrúpulos do ser humano, fainos reflexionar sobre a importancia da sorte, sobre a importancia de shakespeare, de bergman, de hithcock, de dostoievski. fainos reflexionar sobre a importancia del mesmo nas nosas vidas. allen é un xenio e match point unha película redonda, a estrea do ano, dos anos. e aqueles que, despois de vela, sigan dicindo que fai sempre a mesma película que vaian con el ao psicoanalista (ou á gardería).

portas

2005-11-10T12:55:00.000+01:00

parece que se abren novas portas.

agasallo

2005-11-10T09:25:00.000+01:00

heiche mercar unha camisola destas, rapaz,

pra que non se metan máis (con te,ti) co ntigo.

novidades

2005-11-09T13:35:00.000+01:00

Teño unha nova tarefa laboral: ensobrar cartas.

e se isto é eficiencia no funcionamento da administración.

e se para iso valen os 100 temas de dereito administrativo, político e financieiro que tiven que estudar.

e se isto non é un fraude aos cidadáns.

se estou tan errada.

pararei de queixarme.

sr. cesare, se se lle ocorre algo, avíseme. se non aí vou.

yin e yan

2005-11-09T11:43:00.000+01:00

Nunha das noites de humidtown acabamos lars, wozzeck e eu compartindo algo de licor ( non moito) nun bar desanxelado. falamos de viaxes, de amor e desamor e de poesía; ao final, non puiden evitar sacar o tema (sorry). como se fosen o yin e o yan, ambos complementaban á perfección os seus consellos. ensaiamos como falarlle a acalycanto para deixarlle claro que, por riba de calqueira cousa, é un dos meus máis prezados amigos (e os meus amigos saben que iso é para sempre), falamos da posibildade de permanecer aquí e dos esforzos a facer, de trens que pasan e da (in)conveniencia de subirse neles, dos síntomas da enfermidade da recién chegada que comparto con thomas bernhard. ao final de tantas palabras, e na miña condición de funámbula, fago un exercicio de síntese suicida nomeando a miña bicicleta. a complicidade da noite e da compaña fixo que os meus amigos risen e entendesen perfectamente o que quería dicir.

o mellor e o peor

2005-11-08T11:00:00.000+01:00

Despois dunha semana en humidtown, coas présas e pausas xustas e convintes, regreso á ciutat. Un dos grandes praceres de voltar a calqueira sitio despois de estar algún tempo fóra é ver que todo segue igual, tal e como o deixei, tal e como o lembrei. O mellor de humidtown é ver que os meus amigos, a miña xente, os meus bares, a miña terraza, a miña rúa, o mercado de abastos e o cineuropa son inmutabeis; logo de dez minutos teño a sensación de non ter marchado nunca. Neses primeiros momentos ninguén é quen de quitarme a felicidade do reencontro.

Unha das grandes amarguras de voltar a calqueira sitio despois de estar algún tempo fóra é ver que todo segue igual, tal e como o deixei, tal e como o lembrei. O peor de humidtown é ver como os cancios do día e da noite, a claustrofobia social, as falsas exaltacións da amizade, algunhas conversas e compañas son inmutabeis. Cando veño no tren dende bcn á ciutat ninguén é quen de quitarme a felicidade melancólica do regreso.

aquí

2005-10-29T19:39:00.000+02:00

ciutatans da galiza: ja soc aquí.
preparaivos.

vergonya

2005-10-27T12:01:00.000+02:00

Copio e pego. a mala hostia impídeme ser algo creativa. mesmo exercer de traductora.

Galicia sigue pescando con la vista puesta en los logros de sus colegas.

Iglesias glosa la huelga del Mediterráneo como si estuviese ante una gesta épica, pero no por el arrojo de sus colegas, sino por su unidad, al tiempo que disculpa a los gallegos: «Tan poucas folgas fixemos, que non sabemos nin organizalas, nunca saíron en nada», dijo.

Amighiño, o camiño faise andando.

sky

2005-10-26T18:50:00.000+02:00

ás oito da mañán. e ás sete da tarde.

os ceos da ciutat
semellan ceos impresionistas.

perspectiva

2005-10-25T14:30:00.000+02:00

Chegan dende humidtown novas de bonrollismo e dúplex ordeados; chegan algunhas chamadas de teléfono que me poñen nerviosa porque me fan estar alí sen estar (outras póñenme de mala hostia e déixanme cavilando sobre non sei que); chegan correos que me falan dun concerto ao que non vou ir. Eu quero ir aos bares, tomar cervexas, andar atravesada pola rúa, falar,falar e falar, estar cos meus amigos, con elbulli, comer pan con xeito, rir, non perder a ilusión co bipartito: que non ma quiten, picar a cesare (e que lle rañen), facer de enfant terrible nas conversas político-sectarias con lars (e delarosa), compartir as complicidades das herbas co meu suplemento, buscarme nos ollos do pequenosaltamontes (e atoparme), oir en directo as xenialidades de wozzeck e mil cousas máis.

Sosteño que a morriña non é máis que un erro de perspectiva, seguramente a procura dun punto de fuga. Poderá distorsionar todo o que queira, pero non aos meus amigos. Eles son o meu país.

tempo

2005-10-25T12:50:00.000+02:00

xa se contan as horas.

vrao

2005-10-25T11:00:00.000+02:00

Pasei o día do sábado ás beiras do mar mediterráneo. para sair do túnel esquizofrénico no que me metía peter handke dinme catro ou cinco baños que me refrescaron corpo e espírito. Mentres me daba o sol, pensei na morriña e no efímeras que son as cousas importantes: o sol, a morriña.

més que un club

2005-10-25T10:24:00.000+02:00

Só hai un clube de fútbol no mundo que nun día pase dunha polémica por ter un directivo membro dunha fundación noxenta a proclamar dende o centro do estadi un visca els països cataláns lliures.

Éme fácil entender o de més que un club, o do seny xa me costa máis.

sexo, sexo e sexo

2005-10-20T14:00:00.000+02:00

virxes

2005-10-18T18:00:00.000+02:00

Despois dun día moi productivo en frikilandia, onde tiven tempo a actualizar o meu escuálido curriculum vitae, ler os diario oficiais e non oficiais pertinentes, ler assuasbalas, interrogar a algún prestixioso entomólogo local sobre o becho que kafka meteu nunha habitación, falar con ambigú e demáis actividades variopintas, vou ao cinema para ver as virxes das que me falou cesare: a película lembra demasiado a barrio e a mil máis como para ser algo, un pouco, orixinal: macarritas adolescentes, risco, vértigo, asfalto, familias destartaladas. o premio a jjb: unha esaxeración. sobre jjb teño unha dúbida: jjb era o memo neno que el bola?, é agora o mesmo chaval que tano? por que en cada entrevista que dá se empeña en dicirnos que si?. En fin, frouxiña, frouxiña. Iso sí, o sorriso de jjb cos ollo é insuperabel. Busco algún que se lle pareza.

normal

2005-10-18T01:06:00.000+02:00

A causa das estradas cortadas pola choiva e da folga de transportes, por primeira vez en moito tempo, paso unha fin de semán normal (en termos de aí, anque sen empanada). vou ao teatro. ao mercado. de mañá leo o meu xornal burgués favorito. vexo o partido (menudo descoloque: rodeada de galegos son culé, rodeada de culés suponse que son turca; sálvame o empate). tomo unha cañas nun bareto-franquicia (é o que hai) calquera. non follo. volto ler o xornal. aproveitando o sol que asoma, paseo un par de horas por un val de outono que hai as aforas da ciutat. cociño. vexo unha de hitchcock. No medio de tanta normalidade, alguén excepcional.

metamorfose

2005-10-17T13:30:00.000+02:00

Vou ver a metamorfose de la fura e javier dualde. Collendo o relato de kafka fan unha obra na que o escarabello, sen aparecer, está latente todo o tempo. Non se trata dunha adaptación da angustiante historia kafkiana, trátase dunha metáfora sobre o aillamento que parte daquela. O gregor samsa de la fura acorda un día pecharse voluntariamete na súa habitación (representada por un cubo de cristal que semella unha gaiola e que deixa ver o que pasa dentro dende catro mil punto de vista) para comezar un proceso de deshumanización brutal. Para explicarnos un pouco o porqué da súa decisión proxectan un video/curtametraxe (o único elemento tecnolóxico da obra, xunto cunha televisón e un mando a distancia)proxectado sobre o propio cubo de cristal. Como non podía ser menos a escenografia é brutal, moderna, sobria e espectacular. Magoa é que unha vez postas as cartas cara arriba apenas pase nada e de aí que, cara o final, a obra vaia decaendo e non se saiba moi ben onde quere chegar.

por favor

2005-10-13T14:30:00.000+02:00

por favor, que algúen se leve a este frikie de aquí (ou de alí). di cousas coma estas "a Historia é inmutable e non se pode nin cambear, nin falsear. E é á Historia á que hoxe rendimos homenaxe a través desta bandeira que simboliza a España eterna, a de todas as épocas...".

contradiccións (bcn III)

2005-10-13T13:28:00.000+02:00

Ando polo raval e a cada paso que dou, máis contenta me poño. Atraveso unha praza das que me gustan a min, onde os nenos xogan con camisetas do barça, de marrocos, de camerún e mali; onde os vellos se sentan nos bancos coas zapatillas de casa postas , onde venden comidas de case todos os sitios do mundo, onde se poden tomar unhas patacas bravas e unha caña en condicións. Sentada nunha terraza, coma un peixe na auga, oio como a rapaza que ven conmigo me di "ti tiñas que vivir en lavapiés". Mentres me dá o sol, doulle outro chopo a miña cervexa e intento explicarlle parte (só parte) das miñas contradiccións, de como ás veces resulta difícil casar o meu xornal burgués favorito cos bares onde me gusta almorzar. Co seguinte grolo, desisto da explicación. Vexo o mar, paseo por outra rambla de bcn e alguén me dá un toque no ombro: a casualidade faime tropezar cos marin lover's, compartimos risas e alcol ata que chega a hora de marchar. Camiño da estación vexo o anuncio doutra exposición que sei que me traerá ata aquí de novo. Monto no tren, soa o nokia, falo con acalycanto e volto a rir, chego á ciutat. Cansa e feliz.

touché

2005-10-11T15:14:00.000+02:00

Co goberno do estado facendo auga por todas partes, bambi atendendo a un só fronte (que son mil e un), ella desbordada e m.a.m desaparecido(!!!!????), o anticristo aparece en escena facendo das súas e o oráculo de delfos emite sinais sinistras. No medio, un reimago poñendo sentidiño.

viaxe

2005-10-11T10:45:00.000+02:00

viaxe á vista en reis, con oh!vaia

legalidade

2005-10-10T19:14:00.000+02:00

bcn II

2005-10-10T18:30:00.000+02:00

Vou a bcn e vexo unha exposición flipante, nun edificio flipante, nun bairro flipante. Nestes días nos que casi non me atrevo a ver os telexornais, vou ver estas fotos que devolven miradas que me dan voltas por dentro. Levo anos pensando se temos ou non dereito a facer estética e arte ante a dor dos demáis e non dou chegado a unha conclusión definitiva.

pontes

2005-10-10T11:38:00.000+02:00

Hai días nos que os teléfonos móbiles funcionan como pontes de afecto. Ao longo desta semán, ao tempo que amadrinha e máis eu mantemos unha guerra por un copyright e por un "quítame de ahí esos pronombres", o meu móbil recibe e fai chamadas que son coma apertas. Por primeira vez, elbulli chámame para saber que tal?, mentres falamos noto o seu riso como nunca; a verdade é que boto contas e saeme que, dende que naceu, nunca estivemos tanto tempo sen vernos. Cesare, camiño de coller un bus que o leva a onde el quere ir, dame un telefonazo para que lle aclare unha historia surrealista que me sucedeu esta mañá, tamén me di que me colle xa unha entrada para un concerto que haberá o 3 de decembro en humidtown. Acalycanto pídeme pasteis por seur 10 para que lle axuden (coma anos pasados) a facer máis levadeiros estes días de agobios. Algo máis atrás, falo con lars cunha proximidade como había tempo: cada palabra é coma un bico. Era venres e quixera estar apoiada na barra dun bar calquera de humidtown.

xornalismo

2005-10-05T14:34:00.000+02:00

Facéndome eco dunha precisión lingüística que me fixeron recentemente aclaro:

salto s.m. 1. Acción de saltar, de elevarse ata certa altura, lanzarse desde o alto ou superar un obstáculo ou marca. Pasou a charca dun salto. Necesitas coller máis impulso para o salto. SIN. brinco, chouto, pulo.Un erro no salto do último valo.
asalto s.m. 1. Acción e efecto de asaltar. Non houbo víctimas no asalto ó tren. SIN. atraco. Levouse a cabo o asalto da praza forte.

A maior abundamento:

asaltarv.t. 1. Atacar con armas [unha fortaleza, praza, etc.] para conquistala. Asaltaron o castelo. 2. Atacar de repente [a alguén] ou entrar de modo violento en [un sitio] para roubar. Asaltáronnos na parte máis perigosa da cidade. Foron tres os que asaltaron o banco. SIN. atracar.

Así que creo que está bastante claro: o valado de melilla non se asalta, sáltase.