6.28.2006

 

1 ano

xusto a noite en que aparecen españois debaixo das pedras, en que a praza de colón está en silenzo (por fin, joder), en que cesare pinta a súa cara cunha bandeira galega e outra francesa (allez les bleus) .xusto esta noite é a noite do aniversario.

6.23.2006

 

los heraldos negros

Hay golpes en la vida, tan fuertes... Yo no sé
Golpes como del odio de Dios; como si ante ellos,
la resaca de todo lo sufrido
se empozara en el alma... Yo no sé

Son pocos; pero son... Abren zanjas oscuras

en el rostro más fiero y en el lomo más fuerte.
Serán tal vez los potros de bárbaros atilas;
o los heraldos negros que nos manda la muerte.

Son las caídas hondas de los Cristos del alma,

de alguna fe adorable que el Destino blasfema.
Esos golpes sangrientos son las crepitaciones
de algún pan que en la puerta del horno se nos quema.

Y el hombre... Pobre... pobre Vuelve los ojos,
como
cuando por sobre el hombro nos llama una palmada;
vuelve los ojos locos, y todo lo vivido
se empoza, como un charco de culpa, en la mirada.

Hay golpes en la vida, tan fuertes ... Yo no sé

 

resistencia

mentres uns andan por alá e outras por aló, en humidtown resistimos uns cantos tentando levantar o país e loitar contra estas hordas de guiris que amenazan con deixarnos sen sitio nas nosas terrazas preferidas. no medio dun tornado laboral que parece rematará a semana que ven o repouso aparece nas vellas aficións de sempre: o fútbol (como case sempre discrepo de cesare que como adiviño non ten prezo), os libros. a ruleta non dá decidido se na noite de san xoán xogarei a negro ou vermello, pero pouco importarán hoxe as cores e as formas. mañá, cando nos ergamos, o mundo será un caleidoscopio.

6.19.2006

 

¿en qué momento se jodió el perú?

por riba das súas infinitas mezquindades persoais, das inmensas discrepancias ideolóxicas e do desprezo que me merecen as súas pedras de toque, sempre defendín (e sabeo ben o pequeno saltamontes) que a obra de vargasllosa era superior á de gabo. lembro como me caeron as bágoas ao ler as tres primeiras páxinas de cen anos de soidade (e as tres seguintes, e as outras tres máis); lembro como lin a crónica da morte anunciada sen respirar e lembro como busquei parecidos razonabeis nos síntomas do amor colérico de florentino ariza. despois disto, que é inmenso, nos seus libros só atopei silenzo.
subindo as montañas de prexuízos que tiña na adolescencia (que eran moitas e moi importantes) collín as historias de mayta que me deixara meu avó e na miña imaxinación (tamén adolescente) fíxenas miñas; utilizando como pretexto o peixe na auga que vin nadando a través da ventá dun R11 lanceille o primeiro anzó a fly-fishing e empecei a entender algo da miña vida e, ao tempo, daquel xapo sinistro; nunha habitación de prestado do esteiro da vila acompañei o meu insomnio con xefes e cachorros que nin eran tan xefes nin tan cachorros; lin con máis pena que gloria aquel libro da sonrisa vertical, pasei unha primavera en ciudad-ajo, tumbada no botánico e na praza do reina sofía coa tía julia (tamén estaban aqueles fermosos e malditos pero agora isto non ven a conto); pero por riba de todo, hai unha frase que non hai mes que non se me veña á cabeza, que non me traia ao país que vivo, que non me leve a coller o libro, a buscala, a atopala: ¿En qué momento se jodió el Perú?, pregúntase Zavalita unha e outra vez durante as 736 páxinas da novela. un comezo demoledor. pasan páxinas e nas respostas, non só se fodeu o perú, tamén se fodeu zavalita, foderonse os soños, fodeuse o amor, fodéronse as solucións e, o peor de todo, foderónse as esperanzas.
varios libros despois volto a vargasllosa e ás travesuras dunha nena mala e con cada páxina que paso, con cada páxina fácil, evidente, obvia, predecible e superflua fágome a pregunta: ¿en que momento se jodió vargasllosa? se cadra foi coa lituma nos andes, ao mellor cos cadernos de don rigoberto, ao mellor coa súa propia podremia moral, se cadra foi o nobel que non lle chega. non sei cando. non sei por que, pero sen nada novo que contar, como vería a calquer outro escritor, hoxe vexo a este ghicho francamente fodido.

6.13.2006

 

trópico

anda henry miller facendo das súas polos cuartos da casa, anda ferrater convidándome a gintonics, anda javier ruibal metendo cádiz polas fiestras, andan a cervexa e a nicotina empapando as miñas cañerías, anda a ilusión do mellor brasil da historia flotando polos aires, andan os proxectos de vacacións sen coller xeito definitivo, anda a miña veciña favorita espremendo laranxas e limóns de domingos pola tarde, anda fly-fishing (again and again), anda o corazón que non se atopa ou non se quere atopar, anda a falta de sono, anda o exceso de vida, andan os tobogáns no estado de ánimo. caen chuzos de punta. pero é vrao.

6.12.2006

 

noxo

despois da tormenta ven a calma. calma que chega de repente, como se vai. calma que chega a pesares de que unha das frases desta fin de semana foi: me das asco.

6.08.2006

 

pregunta

¿unha postea cando está viva, ou está viva cando postea?

6.07.2006

 

digo

Despois de bastante tempo quedo con cesare pra xantar no de sempre. a súa mente aberta, ve aperturas onde non as hai (polo menos de momento: dicía aquel que a longo prazo todos estamos mortos, así que dificilmente sei o que me pode pasar). aclárolle que cando falo do que falei non estou dicindo que teña bolboretas no estómago, nin que trema, nin que perda a fame. Non falo de amor, polo menos non dese amor; falo dun xermolo de amizade. e sei que a poesía está para a prosa assim como o amor está para a amizade. e quem há de negar que esta lhe é superior.

6.06.2006

 

que pasa?

Pasa ás veces, que sen buscalo atopas unha alma xemelga. pasa que aparece algúen-home ou muller-que sen saber como, dálle corda ao reloxio do teu mundo. pasa que te ves, pasa que te ven. pasa que será futuro, pasa que é presente, pasa que foi pasado.
aquel martes laborable entrou unha mensaxe no meu nokia con dúas palabras definitivas: e agora?. foi o paso previo ás cañas e ás risas compartidas con s, primeiro nun bar, logo noutro, e logo noutro máis. pasa que parece que nos parecemos, e pasa que se resulta ser certo (e todo apunta a que si), e explosionamos e implosionamos tan a lo bestia, é demasiado difícil saber que será de nós dentro dun ano, dun mes, dun segundo: agora.
pasa que non se sabe que pode pasar cando os coches das montaña rusa da vida non viaxen acompasados. pero tamén pasa que agora, estamos nisto que estamos estando,
e mentres lle mido as costelas ao futuro, podo dicir que hai noites que son nós cósmicos de mudanza. é que aquela do martes foi unha delas.

 

neighbours

A vida é tan flipante,
pero tan,
tan, flipante,
que,
cando non o esperas,
no cruce de camiños que é o meu bairro,
aparece xente coma
ela.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?