8.14.2005

 

o exilio

Dixemos centos de veces cesare e máis eu que cando a berenguela anunciase a arrebato a hora de marchar sería o momento de comezar esta aventura. Ese día chegou.
Atrás quedan nomes de persoas e lugares e a inmensa borracheira de felicidade(claramente influenciada polo cambio) que foi este vrao. Por diante unha nova vida, unha nova cidade, un novo país: a víamichelin, a montaña máxica e o home sen atributos coma compañeiros de viaxe.
Brindo polo futuro

Comments:
que ganas me entran de darche unhas azoutas
 
Este comentário foi removido por um administrador do blog.
 
e logo? que fixen?
 
e logo? que fixen eu? ou é un mero xogo sexual?
 
e por que os teutóns en espíritu te extranhamos, e xa sabes como é a xente do norte... qué xeito tan especial de amosar o carinho!.
Con masa e poder nas minhas mans, parece que estou contigo a falar. saudades de ti
 
Postar um comentário

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?